UITERLIJK

Vrouwen die geprikt zijn ogen wel jonger, maar ook enigszins geplastificeerd. Tot die onthutsende conclusie ben ik gekomen na enig bescheiden marktonderzoek. Ik vind dat het columnistenschap geen excuus voor luiheid mag zijn en had net besloten op reportage te gaan toen ik werd uitgenodigd de feestelijke opening bij te wonen van de Elzen Injectables Kliniek in Naarden-Vesting.

En een feestelijke opening was het. Heleen van Royen vertelde blijmoedig over haar eerste ingreepjes, Rita Reys zong alsof de tijd nog steeds geen vat op haar kon krijgen en dokter Helga van der Elzen sprak zo bevlogen dat ze wel drie uitspraken van Nelson Mandela nodig had om hoogte te houden. Ik denk dat de strijder tegen apartheid raar zou opkijken als hij wist dat zijn woorden nog eens zo toepasselijk zouden blijken op de wenselijkheid van een botoxbehandeling.

Het was een heel mooie kliniek, al kon de belichting niet verhullen dat er dames rondliepen die zich iets te veelvuldig hadden laten injecteren dan wel op deze regenachtige vrijdagmiddag louter naar Naarden-Vesting waren afgereisd in hun BMW X5 om zich eens geheel vrijblijvend te oriënteren op de mogelijkheden.

Ik raakte aan de praat met dokter Helga. Welk percentage van haar clientèle mannelijk was, wilde ik wel eens weten. Dat bleek zo’n 10 procent te zijn. Hoofdzakelijk homoseksuelen.

Eigenlijk kan ik het best begrip opbrengen voor ingrepen die geen sporen nalaten, zoals ooglidcorrectie. Ook acht ik het denkbaar dat er gerepareerde neusjes en rechtgezette oren aan mijn aandacht ontsnapt zijn. Maar het gevecht tegen de rimpels komt mij toch ook enigszins hopeloos voor, vooral omdat het een gevecht is dat je uiteindelijk zult verliezen. Misschien kun je beter jazz gaan zingen, net als Rita Reys.

Maar welk een zwakte de zegeningen van de cosmetische chirurgie louter voor vrouwen te reserveren! Gewoon eens een flinke kerel zijn en de eigen tekortkomingen etaleren, ja! Wat mij het eerst te binnen schiet is dan toch van praktische aard. Uit mijn wenkbrauwen willen wel eens heel harde lange grijze haren ontspruiten – en echt, daar kan ik de Turkse tv mee ontvangen. Die haren ontdek ik dan (omdat ik mij scheer zonder mijn bril op) te laat. Ook tegen wat zich aan bosschages in mijn neusholtes ontwikkelt wil ik wel een prikje hebben, maar niet als het daar veel pijn doet, want ik ben een man en een man is bang voor pijn, want niet gebouwd op bevallen. Een kleine ingreep die een remmend effect heeft op de groei van teennagels zou mij wel aanstaan.

Ook heb ik een slecht rechteroog. Als er links iets mis zou gaan was ik praktisch blind. Nu schijn je met die lasertechnieken zelfs plus 5 wel te kunnen repareren, maar ik hoor dat ze dan een klein sneetje in het oogvlies maken en dat vind ik zó eng. No way dus.

Dan mijn tanden dan. Die staan scheef. Ik heb het er met mijn tandarts over gehad. Hij suggereerde een beugeltje. Moet ik dan over midlife heen met zo’n metalen rekje in mijn mond gaan leven? Staan na weken ellende en maanden ergernis je tanden recht, denk ik dan, kom je onder een tram, zul je net zien.

Rest het buikje. De dames klagen niet over het buikje. Maar als ik een doodenkele keer eens en profil voor de spiegel ga staan en mij onvermijdelijk op mijn onvoordeligst presenteer door ook nog wat door te zakken, vind ik het toch een betreurenswaardige uitstulping. Dat vet kun je laten wegzuigen, heb ik begrepen, maar dan moet je wel de boel weer strak maken met dagelijkse oefeningen, en daar ben ik weer te lui voor. Als je het buikje niet terug wilt moet je aan een streng dieet (en dan zie ik die tram alweer aankomen) of aan een maagbandje, maar dat klinkt mij veel te eng.

Mocht dokter Helga echter binnenkort zover zijn dat ze mij met een paar pleisters een plat buikje kan bezorgen, dan zet ik dat bovenaan voor mijn verjaardag. Dat wie mooi wil zijn pijn moet lijden lijkt mij toch meer iets voor vrouwen.